Inloggen
 

Griezeltocht 2017

Sneeuwwitje en de zeven griezels


Nietsvermoedend liet ik me overhalen op het schoolplein. Of ik mee wilde doen aan de griezeltocht. So, uh, tja, nou ehhh. Ik denk erover na, ok? Hoewel het toch eigenlijk wel best uit mijn comfort zone lag, dacht ik bij mezelf. Wijkactiviteiten ontstaan niet vanzelf, dus ja, ik doe het gewoon toch. En zo geschiedde. De eerste vergadering haakte ik aan. Aan tafel vooral veel mannen, de meesten doorgewinterde deelnemers. Verhalen van voorgaande jaren passeerden de revue en langzaamaan werd het me duidelijk dat hier een totaal tegennatuurlijke beweging gaande was. Waar de doorsnee ouder zijn best doet zijn kroost te beschermen en vooral niet bang te maken, werd hier het tegenovergestelde doel gesteld. Hoe enger, hoe beter. Ik moest even slikken. 8 was de leeftijdsgrens toch? Ok. Check.

Sneeuwwitje en de 7 griezels…dat zou het gaan worden. De meesten hadden al nagedacht over hun act en ik was onder de indruk van de creativiteit en met name de totale toewijding om deze tocht tot een succes te maken. We maakten een rondje, of je al wist welke act je ging doen…tot ze bij mij kwamen. Zenuwachtig door het gebrek aan mijn eigen creativiteit op dat moment wist ik maar 1 ding
uit te brengen. Sneeuwwitje dan maar? Een beetje bedremmeld stond ik een uur later thuis..Ik word sneeuwwitje geloof ik en iets met
eindact. Help!

De weken erna ontstond er in de appgroep een fantastisch team. Ideeën werden gedeeld, materiaal werd uitgewisseld, scenario’s bijgesteld en spullen werden geregeld. Touwen, jurken, doktersjassen, witte lakens, maskers, bloed, flessen, stroomkabels, lampen, het pak van de paashaas (ja die ziet er ineens heel anders uit met een weerwolvenhoofd erop), het kon en was er allemaal. Met als topper, Marco die een complete doodskist in elkaar wist te timmeren. De maten werden bij het ophalen van de kids op het schoolplein even opgemeten. Alleen wij snapten waarom er ineens een meetlint tevoorschijn kwam en de schouderbreedte even nauwkeurig werd gemeten. Hilarisch, die voorpret.
Wat heb ik daar van genoten.

De laatste week voor de tocht werd af en toe de deelnemersstand doorgegeven. De eerste tussenstand was rond de 60 deelnemers, dit kroop al snel op naar 101, vervolgens 133 en als eindaantal 153! Wow! We kregen er spontaan plankenkoorts van. Hoewel de weersverwachting nogal slecht was en er uiteindelijk ook flinke miezer en wind stond, was het enthousiasme er op de avond zelf niet minder om. Er hing een nostalgisch sfeertje rondom het speeltuintje aan de Frederik van Eedenstaat, Sneeuwwitje lag al in haar kist en alle griezels hadden stelling genomen op de route. Het duurde niet lang voor de eerste gillen te horen waren. Er werd geopereerd aan open wonden, in de griezelsteegjes werd je de stuipen op het lijf gejaagd, skeletten kwamen uit de boom, lijken lagen en hingen verpakt in vuilniszakken in het bos (behalve 1 die leefde nog!), een weerwolf die een weerloos meisje aanviel, de horrorspiegel en nog een aantal loslopende griezels maakten het spektakel compleet.
Logistiek kon het wellicht beter (verbeterpuntje voor volgend jaar) en kwamen helaas daardoor niet alle acts volledig uit de verf, maar wij hopen toch dat iedereen een griezelige, gezellige avond heeft gehad en dat we hiermee het wijkgevoel weer een positieve impuls hebben weten te geven. Want, daar doen we het toch allemaal voor! Tot volgend jaar!

Wijkvereniging, bedankt voor jullie inzet. Janine en Felix, dank voor jullie gastvrijheid.
Griezelige groet, van Sneeuwwitje en alle Griezels!

Kijk hier voor de foto's van weer een geslaagde griezeltocht